اگر مي خواهيد اندازه تمدن و پيشرفت ملتي را بدانيد ، به زنان آن ملت نگاه كنيد (ناپلئون)

حساسيت،عشق،تحمل و فداكاري زندگي زنان را تشكيل مي دهند (بالزاك)

زيبايي زن ثروتي است زوال ناپذير اما اخلاق خوب نعمتي است لايزال (جرجي زيدان)

زن كودكي است كه با اندكي تبسم ، خندان مي شود و با كمترين بي مهري گريان مي شود (هرود)

به هيچ زني بر نخورده ام كه حداقل يك نشانه مثبت در او نباشد (موريس مترلينگ)

يك زن كامل كسي است كه بداند چگونه فرمانروايي كند (ويكتور هوگو)

زناني كه مي خواهند مرد باشند زناني هستند كه نمي دانند زن هستند (الكساندر دوما)

زن شريك زندگي و يار ساعات درماندگي است (گوته)

يك زن چيزي جز شوهر نمي خواهد اما وقتي به او رسيد همه چيز مي خواهد (شكسپير)

بزرگترين دشمن زن بي حوصلگي اوست (پل ژانه)

 همچون خواب بر چشم.

 و تو را بپوشانم در مخمل رويا.

 به من گوش بسپار

 هستی و آفرينش را در صدايم بخوان.

 آه ای ستاره صبح تنهايی!

 تنهايی چه سنگين است!

 کو جاذبه ای تا بودن مرا بربايد؟

 و مرا در مقابل عدم بگذارد؟

 شايد در آيينه ای نمايان شود

 دردی که لذت است.

 با تو می گويم که چگونه است درد کشيدن.

 امتداد زمان درازايش است

 و ناشناخته پهنايش.

 اما سوزنی آنرا می پيمايد تمامش را

 باور می کنی صدايم را؟

 تمامش را.

 روزی ملايم و نرم و سپيد و شادمان

 می خزد بر بودن ما

              

               Saw2              

              

               

                اره ۲

 

 

Saw2 اره ۲

تاريخ انتشار : 28 اکتبر 2005
استديو : Lionsgate
کارگردان : Darren Lynn Bousman
نويسنده : Darren Lynn Bousman, Leigh Whannell
بازيگران : Donnie Wahlberg, Shawnee Smith, Tobin Bell, Franky G., Glenn Plummer, Dina Meyer, Emmanuael Vaugier, Beverley Mitchell, Eric Knudsen
نوع فيلم : ترسناک ، اسرارآميز ، هيجانی
رده سنی : R
مدت 93 دقيقه

جیگساو قاتل سریالی قسمت اول فیلم اره که برای از میان بردن قربانیان خود نقشه هایی نبوغ آمیز و خوفناک طراحی کرده بود بار دیگر بازگشته تا ارزش زندگی را به قربانیان خود بفهماند. این بار یک گروه هشت نفره برای فرار از مکانی دربسته از هوش و استعداد خود بهره بگیرند، البته قبل از این که گاز اعصاب کشنده ای که جیگساو برای شان تدارک دیده آنها را از پای درآورد. از سوی دیگر کارآگاه اریک متیوز سرنخ هایی از جیگساو به چنگ آورده و خود را در شرف دستگیری او می داند. اما زمانی که درمی یابد همه چیز از سوی جیگساو طراحی شده، دیگر برای هر کاری دیر است، چون خود نیز یکی از قربانیان خود اوست و رهیدن از این دام چندان کار ساده ای به نظر نمی رسد.

" رازي" شهرت " ابوبکر محمد بن زکريا " معـروف به جاليـنوس عـرب 251 - 313 هجري قمري از بزرگـترين دانـشمندان ايراني، بزرگـترين طـبـيب باليـني اسلام و قـرون وسطي، فـيزيکدان، عـالم کـيميا ( شيمي ) و فيلسوف صاحب استـقلال فکر است که از زندگي وي چندان اطلاعـي در دست نـيست. ظاهرا در ري رياضيات، فلسفه، نجوم و ادب را فرا گرفت. احتمالا در جواني به تحصـيل کيـميا مشغـول شد و بعـد به سبب بـيـماري چشم به تحصيل طب پرداخت و در اين عـلم شهرت فراوان يافت و حوزه درسش بلند آوازه شد. در خدمت ابوصالح منصوربن اسحاق ساماني، حاکم ري، رياست بـيمارستان جديدالتاسيس آنجا را يافت. بعـدها در بغـداد رئيس بيمارستان بود. به سبب شهرت فراوانش فرمانروايان مختـلف او را به دربار خود دعوت مي کردند. رازي صاحب اخلاق نيکو و رفـتار پسنـديده بود و با بـيماران به مهرباني و عـطوفت رفـتار مي کرد و در حق فـقرا و ضعـفا اعـانـت مي کرد. عـده اي تاليـفات او را تا 198 و عـده ديگر کتاب هاي منسوب به او را تا 237 بر شمرده اند. از آثارش در طـبـيعـات، رياضيات، نجوم و شناخت نور چيـزي به يادگار نمانده است. رازي در طب به جنـبه هاي عـلمي اکتفا نمي کرد، بلکه به تمام معـني طـبـيب و در علم و عمل طب استاد مسلم بود. يادداشتهاي وي که در آنها با کمال دقت بهبودي بيماران خود را توصيف کرده است در دست است. معـروفتـرين اثرش در علم طب کتاب " حلوي " است. آثار ديگرش در اين رشته کتاب الطب الملوکي و کتاب منصوري است. بعـلاوه، رسالا تي در باب بعـضي امراض دارد که معـروفترين آنها کتاب الجدري و الحصبه است که مورد اعجاب و تحسين اروپايي ها بوده است و از بهترين رساله هاي طبي قديم به حساب مي آيد. رساله اي هم دربارهً سنگ مثانه و کليه دارد که به زبان فرانسه در لندن منـتشر شده است.
رازي در فلسفه و الهيات و ماوراء الطـبـيعـه و مجادلات مذهبي و فـلسفي نيز کتـبي نوشته است. آثار فـلسفي رازي قرنها در دست فراموشي بود، تا آنکه در قرن بـيستم ميلادي اهميت آنها ديگر بار مورد توجه قرار گرفت. بر طبق مقاله دايرة المعـارف اسلام در باب رازي، وي مدعـي است که اغـلب فلاسفه قديم پـيشتر رفته است و حتا خود را برتر از ارسطو و افلاطون مي داند. در طب هم پايه بقراط است و در فلسفه مقامش نزديک به سقراط.
رازي در اواخر عـمر در نـتـيجه مطالعـه زياد دربارهً کيمياگري به بـيماري چشم مبتلا و بالاخره کور شد و در سال 313 هجري قمري درگذشت

ای به داد من رسیده
ای به داد من رسیده
تو روزای خود شکستن
ای چراغ مهربونی
تو شبهای وحشت من
ای تبهره حقیقت
توی لحظه های تردید
تو شب و از من گرفتی
تو من و دادی به خورشید
اگه باشی یا نباشی
برای من تکیه گاهی
برای من که غریبم
توی پیری جون پناهی
یاور همیشه مومن
تو بورو سفر سلامت
غم من نخور که دوریت
برای من شده عادت
ناجی عاطفه من شعرم از تو جون گرفته
رگ خشک بودن من
از تب تو خون گرفته
اگ مدیون تو باشم
اگه از تو باشه جونم
قدر اون لحظه نداره
که من و دادی نشونم
وقتی شب شب سفر بود
توی کوچه های وحشت
وقتی هر سایه کسی بود
واسه بردنم به ظلمت
وقتی هر ثانیه شب
طپش حراس من بود
وقتی زخم خنجر دوست
بهترین لباس من بود
تو با دست مهربونی
به تنم مرحم کشیدی
برام از روشنی گفتی
پرده شب و دریدی
یاور همیشه مومن
تو بورو سفر سلامت
غم من نخور که دوری
برای من شده عادت
ای طلوع اولین دوست
ای رفیق اخر من
به سلامت سفرت خوش
ای یگانه یاور من
مقصدت هر جا که باشه
هر جای دنیا که باشی
اون ور مرز شقایق
پشت لحظه ها که باشی
خاطرت باشه که قلبت
سپر بلای من بود
تنها دست تو رفیق
دست بی ریاه من بود
یاور همیشه مومن
تو بورو سفر سلامت
غم من نخور که دوری برای من شده عادت

امشب در سر شوری دارم امشب در دل نوری دارم
باز امشب در اوج آسمانم باشد رازی با ستارگانم
امشب یکسر شوق و شورم از این عالم گویی دورم
از شادی پر گیرم که رسم به فلک سرود هستی خوانم در بر حور و ملک
در آسمانها غوغا فکنم سبو بریزم ساغر شکنم
با ماه و پروین سخنی گویم وز روی مه خود اثری جویم
جان یابم زین شبها
ماه و زهره را بطرب آرم از خود بی خبرم ز شعف دارم
نغمه ای بر لبها
امشب در سر شوری دارم امشب در دل نوری دارم
باز امشب در اوج آسمانم باشد رازی با ستارگانم
امشب یکسر شوق و شورم از این عالم گویی دورم 

از اين قصه تلخ راه دشوار
اي تو تك چراغ اين شب تار

اين كه گذشتن از كنار قصه ها نيست
اين كه يه تصوير از سقوط آدما نيست

ما بي تفاوت به تماشا ننشستيم
ما خود درديم اين نگاهي گذرا نيست

سفر چه تلخه در امتداد اندوه
حس كردن مرگ لحظه ويراني كوه

همپاي هر بغض شكستن و چكيدن
از درد غربت بي صدا فرياد كشيدن

بشنو همسفر من
با هم رهسپار راه درديم
با هم لحظه ها را گريه كرديم

ما در صداي بي صداي گريه سوختيم
ما از عبور تلخ لحظه قصه ساختيم

از مخمل درد به تن عشق جامه دوختيم
تا عجز خود را با هم و بي هم شناختيم

تنهايي رفتيم به عجز خود رسيديم
با هم دوباره زهر تنهايي چشيديم

شايد در اين راه اگر با هم بمانيم
.وقت رسيدن شعر خوشبختي بخوانيم

                             دوره دنیا با اسکیت